Bu Kekre Dünyada Metin Altıok

Bu kekre dünyaya bir acıya kiracı olmaya gelen Metin Altıok’un bazı şiirlerini okuduğumuzda sanki ölümünden sonra yazılmış hissini uyandırır.

“Sonunda kendime bir top yangın edindim,
Soluğumla besledim dudağımın ucunda.
Ömrümün külüydü savrulan hep ardımda,
Örterek yavaş yavaş bıraktığım izleri
Yanmış bir günün sürüklenen kanatlarıyla.
Koştum, durmadan koştum o küçük yangınımla,
Adımın çaresiz kıyılarında kendi göğümü bulmaya.”

Yerleşik yabancı olarak Metin Altıok, yanmadan da yanabilmiş, içinde dünyanın acısıyla bir kor oluşturmuş bir şairdir. Yine kendi deyimiyle gündüzleri eğilmeyerek ama geceleri kanatarak kendini. Yüreğinin oyuğunda yanan koru ikiz bir badem gibi gördüğü aşk ve acıyı birbirinden hiç ayıramaz. Genişletir göğünü durmadan, ama nasıl?

“Ben birini sevdiğim zaman,
Göğünü durmadan genişletir.
Ama herkes rahattır kozasının içinde,
O sevgi artık kimsesizdir.

Ölsem ayıptır, sussam tehlikeli;
Çok sevmeli öyleyse, çok söylemeli.”

Çok sevmiştir, çok söylemiştir; yüzlerce şiir ve düz yazılarıyla. Yazgısının farkındadır, ölüm onu bulacaktır, Ölümden Konuşacaktık şiirinde anlatır bunu bize, “senin ağzında gül ve benimkinde menekşe” diyerek ama yaşama sevinci içkindir dizeler dökülürken yüreğinden:

“Yarına var mısın söyle?
Doğacak çocuğa, çığlığa, ishak kuşuna,
Rüzgarın savurduğu tohuma,
Kavağın pamuğuna var mısın?”

Elbet bir gün ölürüm der, cehennemi bile soğutarak. Ne zaman öleceği sorunu onun için sevginin bitimine denktir.

Evrensilliği de önemser, ve yolunu gizlemez hiç:

“Yüreğinden gelen gizli inilteye,
Ne zaman kulak verirse insan,
Korkmadan deliririm diye;
Erişir evrenselliğe işte o zaman.”

Çağının kötülüğünü bilmektedir, kendisine yer olmadığına da, ve niçin öleceğini öncesinden söylemiştir:

“Sorular sordum
Sormamam gereken.
Kendime bir
Kefen biçtim
Kendi tenimden.
Sınırlarımı aşmak
Yasaktır bana.
Yoksul yüreğim
En kuytu kahvem.

Kendine sürgün
Bir garip kişiyim;
Kutsallığı zincir gibi
Parmağında çeviren.
Umudu depremden,
Aşkı külden
Bekleyen benim
Aranızda
Yerim yok zaten.

Heybesinde yılan
İşaretleri,
Baldıran zehiri
Yüzüğünün içinde
Ve yanında
Kav taşıyan ben;
Tekinsizim size göre
İbret için
Yakılması gereken.

Merhabam kalmadı
Kimseyle.
Haç çıkardım
Namaza dururken.
Herkes tanır beni
Alnımdaki döğmelerden.
İnançsızım, dinsisizim
Yeminle yalan
İkiz kardeşken.

Kendine sürgün
Bir garip kişiyim;
Bulanık sularda
Yüzünü ararken sevda,
Bir tutam saç derisiyle
Uçuşurken rüzgarda.
Her şey ne kadar
Kendisidir düşünün
Hızla kokuşurken dünya!

Rıh dökülürken
Kan damlalarıyla,
Cesetler gördüm
Irmak boylarında
Çalıların arasında.
Faili meçhul
Cinayetler bilen
Çaresiz bir adamım
Adını bile kekeleyen.

Bilmemem gereken
Şeyler öğrendim.
Sorular sordum
Sormamam gereken.
Gördüm apaçık
Görmemem gerekeni.
Söylenmezi söyledim.
Suçum büyük
Ve taamüden.”

Son olarak Metin Altıok’un bütün şiirlerinin toplandığı Bir Acıya Kiracı kitabını altını çize karalaya, döne dolaşa okuyunuz.

Baran Sarkisyan

Yorum Bırakınız